Wat jij zonder na te denken doet en als volkomen logisch beschouwt, is nog geen gemeengoed. Zo merkten wij thuis ook onlangs weer in de aanloop naar een verbouwing.
De badkamer was ernstig aan vernieuwing toe en de zolder was het afvalputje van het huis. Zo voelde het tenminste. We kwamen hier wonen voordat de kinderen geboren waren en de indeling van de zolder was “organisch ontstaan” (heerlijke term). Met de wasmachine en droger naast het trapgat, want daar had de vorige bewoonster die ook staan. Een wasrek erbij en na de eerste bevalling al snel nog een wasrek. En zooi. Heel veel zooi. Vanwege corona was thuiswerken niet langer een toekomstdroom, maar bittere noodzaak. Dus snel tussen alle memorabilia en dingen die “misschien ooit nog van pas zouden komen” een bureau met twee schermen gepropt. Verre van ideaal.
Maar wat wilden we dan wel?
Als we nu eens heel bewust uitgingen van de ideale situatie, zonder restricties, hoe zou het dagelijkse leven er dan uitzien? Dus met alle ruimte van de wereld en zonder (financiële) beperkingen. Wat zouden we op welke manier doen? En waar? Hoe zouden de ruimtes eruitzien? Hoe wilden we leven?
We maakten een lijstje, gevolgd door nog meer lijstjes. Want we betrokken heel het huis erbij en natuurlijk heel het gezin. Als wij naar zolder verhuisden, wilden de kinderen dan ook van kamer veranderen? Wat waren de mogelijke implicaties van de ruil? Nee, niet die valkuil. De ideale situatie voor ogen houden! Wat willen de kinderen het liefst? Die beren kwamen later wel.
Door die volgorde kregen we een helder beeld van wat iedereen wilde. Met minimale ruis. Dat vertaalden we naar één overzichtelijk lijstje, dat we vervolgens rangschikten. Wat vonden we echt belangrijk? We keken bij vrienden en op Pinterest. We maakten moodboards en uiteindelijk situatieschetsen. “Artist impressions”, met de gewenste sfeer, maar ook heel praktisch. Een gedetailleerde indeling inclusief stopcontacten en lichtpunten. En die tekeningen gaven we aan een zeer verbaasde aannemer en timmerman. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt. Ja, zoiets wel eens van een architect. Maar niet van “burgers”.
En dat terwijl het voor ons beiden zó logisch was.
In ons werk als communicatieadviseur en marketeer zijn we gewend om gedachtes te ordenen en om eerst helder te krijgen wat de achtergrond is, het waarom van wat je wilt. Om te kijken naar best practice, je te laten inspireren door anderen. En dan natuurlijk je eigen draai eraan te geven. Te finetunen en naar een concreet doel toe te werken. Er praktische invulling aan te geven. We zijn gewend om met beeld te werken, om ideeën en plannen te visualiseren.
Nee, zeker geen rocket science en voor ons niet meer dan logisch.
Maar blijkbaar toch ook een beetje beroepsdeformatie.
En ja, van de elektricien, timmerman en loodgieter volgden nog erg goede adviezen om sommige zaken toch net wat anders te doen. Adviezen die we dankbaar hebben opgevolgd.
Want ieder zijn vak.